مسئولیت

بسمالله...

سلام!

+

فکر میکنم دلیلِ ننوشتنِ این روزهای من، غرق شدنم توی این روزهای شلوغ است. روزهای تابستانِ من بسیار شلوغتر از آنی شدند که انتظارشان را داشتم.

حالا که کمی میخواهم به خودم استراحت بدهم و بنشینم و برای خودم، برای روزهای عجیبِ خودم تصمیم بگیرم،

حالا که میخواهم به این فکر کنم که تصمیمهای مهمِ آیندهام به من مربوط خواهند بود و کس دیگری را نمیتوانم برایشان مسئول بدانم و کسی نیست که نهایتا انتخاب کند،

دارم مینویسم و میگویم.

حالا که روزی حداقل 2 ساعت فکر میکنم و میخوانم و گوش میدهم، باید بنویسم.

نوشتنِ من میانِ روزهای روزمرهی پروظیفهی پرمشغله گم شده بودند.

من مسئولِ تصمیمهایم خواهم بود.

مثلِ دانشگاه.

مثلِ رشته.

دعا کنید که این مرحله هم درست بگذرد.

دعا کنید که توی این روزهای مهمِ زندگی هم مثلِ همیشه خداوند لحظهای من را به خودم وانگذارد..

پ.ن:

به این فکر میکنم که آخرین شنبهی بهمنِ امسال هستی یا نه..

پ.ن دو:

بعضی چیزها اون قدری خصوصیاند که حتی توی بلاگ هم نباید ثبتشون کرد. باید خودت بنشینی و بهشون فکر کنی.